چند ماه خیلی سخت رو گذروندم .. اگه بخوام با خودم صادق باشم همه چی از پیام دادن به میم شروع کار شد .. حالا پشیمونم از اینکه چند بار با هم صحبت کردیم ، کاش بعد اینکه ازش عذرخواهی کردم دیگه صحبت رو ادامه نمیدادم .. جوری که این چند ماه روانم تحلیل رفت تو کل این دو سال تحلیل نرفته بود .. دیروز وبیناری رو گوش میدادم در مورد عزت نفس .. دیدم چقدر عزت نفسم کم شده این مدت و شاید دلیلش همون جمله ای بود که به روانشناسم گفتم .. گفتم میدونستم اشتباهه و انجام دادم .. و حالا میبینم انجام دادن کاری که میدونی اشت

قبلا فکر میکردم فرهاد واقعا دوسم داره اما یه کارایی رو بلد نیست برای ابراز .. این روزها فکر میکنم دوست داشتن نیست، یه جور عادته .. یه جور حال خوبه .. و حتی هورمونه شاید .. در مورد دوست داشتن خودم هم البته همینه .. یه جور نیاز ، عادت و هورمون .. افسردگیم این روزها باز تو اوجه .. در روز جاری کل روز تو تخت بودم مثل ده سال قبل .. فکر میکنم اوج افسردگیم ۱۸-۱۹ سالگی بود .. اون روزهایی که همیشه تو تخت بودم ، هر روز ارزوی مرگ میکردم و هر لحظه چشمام پر از اشک بود .. کاش کسی اون موقع افسردگیم رو میفهمید .

بعضی دلخوشی های کوچیک وجود دارن که نبودنشون جزو بزرگترین ناکامی هاست .. مثل صحبت دوستانه با تو رفیق روزهای دور .. دلخوشی کوچیکی که جبر روزگار و مصلحت و اخلاق و .. دریغمان کرده و این دریغ تجربه ناکامی بزرگیه .. و زندگی پره از ناکامی ها .. قبول کردم که تو آدم مهمی هستی تو زندگی من .. قبول کردم که گه گاه دلم برات تنگ میشه و دوست دارم باهات صحبت کنم .. قبول کردم که نباید این کار رو بکنم .. قبول کردم همیشه نمیتونیم چیزهایی که دوست داریم رو داشته باشیم و کارایی

جان جانانم .. من آماده به جان گرفتن توام .. و سخت مشتاق و منتظر .. تو نوری از پس شبهای سیاه این سالها .. امیدوارم تو هم بخوای بیای تو زندگیمون .. من خیلی ذوق دارم برای اومدن تو اما سعی میکنم آروم و امیدوار منتظر بمونم تا تو هم آماده اومدن باشی .. :) + سفر ماسال معجزه بود تو حالم .. :) ----------------------------------- 9 اردیبهشت : از اینکه بیای و به خاطر اون ازمایش ژنتیک لعنتی نمونی خیلی میترسیدم ..